Ανακύκλωση Χαρτιού

 Μείξη νερού με σκισμένα χαρτιά

Διαδικασία ανακύκλωσης(1)

 (2)

(3)

Ολοκλήρωση διαδικασίας-Δημιουργία νέου χαρτιού

Καλύβα απο ανακυκλώσιμα υλικά

 Μείξη απο λάσπη και άχυρο

 Δημιουργεία καλύβας απο ανακυκλώσιμα υλικά(λάσπη,νερό,άχυρο,ξύλα)

Παρουσίαση του εικαστικού Κωνσταντίνου Σερέμη

Την Πέμπτη 15/3/2012 παρουσίαση - συζήτηση του εικαστικού καλλιτέχνη Κωνσταντίνου Σερέμη.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο 2ο εργαστήριο Φυσικής τη 2η ώρα του progekt.

Σερέμης   

ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ ΑΠΟ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΙΜΑ ΥΛΙΚΑ

Παλιές εφημερίδες, πλαστικές σακούλες, παλιά CD και καπάκια από μπουκάλια αναψυκτικών είναι τα υλικά που χρησιμοποιεί η σχεδιάστρια μόδα Marian Macedo από τη Βολιβία, η οποία κατάφερε να βάλει τη δική της πινελιά στις πασαρέλες της Ευρώπης, της Νότια Αμερικής και της Ασίας. Τα ρούχα που δημιουργεί είναι μοναδικά και φιλικά προς το περιβάλλον. Κάθε δημιουργία της είναι χειροποίητη δουλειά μιας εβδομάδας και η τιμή για κάθε κομμάτι δεν ξεπερνά τα 250 δολάρια.

"Χρησιμοποιώ ανακυκλωμένο χαρτί, αλλά και φυτικές βαφές, φλούδες από καρπό κακάο, ακόμα και οι κόλλες που χρησιμοποιώ είναι φυσικές φτιαγμένες που τις φτιάχνω εγώ", δηλώνει η Macedo, προσθέτοντας ότι ο στόχος της είναι να φτιάχνει καθαρά οικολογικά προϊόντα.

. Στην έβδομη επίδειξή της, με τίτλο "Recycle Yourself", τον περασμένο μήνα στη Λαπάζ παρουσίασε ένα φόρεμα πλεγμένο με χαρτί και στολισμένο με λωρίδες από ροζ σακούλες πολυαιθυλενίου.

"Το χαρτί είναι ένα πολύ καλό υλικό", λέει η σχεδιάστρια, που ξέρει να του δίνει κίνηση όπως αν χρησιμοποιούσε ύφασμα. "Είναι το υλικό με το οποίο μπορώ να δουλέψω πολύ άνετα".

Στην πρόσφατη επίδειξή της είχε για πρώτη φορά την υποστήριξη κάποιων εταιρειών, και εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να χρησιμοποιήσει για τις δημιουργίες της υλικά από τα προϊόντα των χορηγών της. Έτσι, παρουσίασε μια μπλούζα φτιαγμένη από καπάκια μπουκαλιών σόδας, μια φούστα με το χαρακτηριστικό κόκκινο άσπρο λογότυπο της Coca-Cola, μια μπλούζα από διαφημιστικά φυλλάδια ενός μεγάλου εμπορικού κέντρου.

Η συνάδελφός της Claudia Perez περιγράφει τα ρούχα της Macedo περισσότερο ως τέχνη παρά ως μόδα, αφού δημιουργούνται περισσότερο για να επιδεικνύονται παρά για να φοριούνται.

Παρόλο που τα ρούχα προορίζονται κυρίως για σόου, η Macedo δηλώνει ότι έχει δεχτεί παραγγελίες για αξεσουάρ, όπως κολιέ και σάρπες.

Το 2007, της απονεμήθηκε το βραβείο δημιουργικότητας από την Ένωση Σχεδιαστών της Λατινικής Αμερικής. Αλλά πολλοί ήταν οι συντάκτες μόδας που δεν συμφώνησαν με αυτή την απονομή, υποστηρίζοντας ότι τα ρούχα της Macedo δεν είναι πρακτικά και θυμίζουν περισσότερο παιδικές χειροτεχνίες από διάφορα υλικά.

Source: AFP                ANTIGONI                                                                                                                                                       

ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΑΡΧΑΙΑΣ  ΕΛΛΑΔΑΣ

H ΛΥΡΑ, Η ΦΟΡΜΙΓΞ, Η ΚΙΘΑΡΙΣ, Η ΒΑΡΒΙΤΟΣ, Η ΠΑΝΔΟΥΡΑ Ή ΠΑΝΔΟΥΡΙΣ, ΤΟ ΣΕΙΣΤΡΟ, Ο ΑΥΛΟΣ & Ο ΔΙΑΥΛΟΣ , Η ΣΥΡΙΓΞ , Η ΣΑΛΠΙΓΞ, ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΟ , ΤΑ ΚΡΟΤΑΛΑ Ή ΚΡΕΜΒΑΛΑ , ΤΟ ΣΕΙΣΤΡΟ 

 ΥΛΙΚΑ:  καλάμι, έντερα για τις χορδές, καύκαλα χελώνας , δέρμα, ιχθυόκολλα και ξυλόκαρφα

Πηγή: http://www.lyravlos.gr

ΛΥΡΑ

ΥΛΙΚΑ :   2 ξύλα μήκους 30-40 εκ.,

                 ένα κυλινδρικό ξύλο  20 εκ.,

                 μανταλάκια,

                ένα ξύλινο κουτί,

                 πετονιά ,

                καρφάκια

Καρφώνουμε τα 2 ξύλα σε κάθε πλευρά  του κουτιού και στην άλλη άκρη τους  καρφώνουμε το κυλινδρικό ξύλο κάθετα σ’αυτά. Καρφώνουμε ένα καρφί που προεξέχει στο κάτω μέρος του κουτιού όπως στο σχήμα και από εκεί στηρίζουμε κομμάτια πετονιάς που περνάνε πάνω από ένα μανταλάκι κάθετα πάνω στο κουτί και καταλήγουν στο στρογγυλό ξύλο. Εκεί με ένα μανταλάκι το στηρίζουμε έτσι ώστε να είναι τεντωμένη και να μπορεί όμως το μανταλάκι να στρίβει για το κούρδισμα. Επαναλαμβάνουμε το ίδιο για άλλες τέσσερις χορδές.

Το όργανο αυτής της μορφής συναντιέται στην αρχαία Ελλάδα σε διάφορες μορφές και με διάφορες ονομασίες όπως «λύρα», «αιωρική κιθάρα», «πανδουρίς». Το αντηχείο είναι συχνά από καύκαλο χελώνας ,στο οποίο τεντώνεται ένα δέρμα. Παιζόταν με το χέρι ή με πλήκτρο. Οι μετέπειτα κιθάρες αποτελούν εξέλιξη αυτών των οργάνων.

           

Πηγή: http://www.iema.gr/data/EducationalProjects/Melina/KataskevesMO.pdf

KATEΡΙΝΑ

Η πορεία του μαλλιού των προβάτων από το μποκάρι ως το τελλάρο (αργαλειό)

1. Ξεδιάγκρισμα. Τα μαλλιά κάθε προβάτου κατά την κουρά τα έκαναν μπόγους, που τα έλεγαν μποκάρια. Όταν έβαναν μπροστά οι νοικοκυρές τη διαδικασία της επεξεργασίας των μαλλιών, γιατί σχεδίαζαν να στήσουν φασίδι, η πρώτη τους δουλειά ήταν το ξεδιάγκρισμα. Άνοιγαν κάθε μποκάρι κι άρχιζαν να τραβούν τα μαλλιά για να τα αραιώσουν κάπως για να φύγουν τα μεγάλα σκουπίδια που είχαν μπλεχτεί ανάμεσά τους, αγκάθια, ξυλάκια,ατριβόλοι, ξεραμένες κοπριές και άλλα.

2. Ζεμάτισμα. Σε ένα μεγάλο τσικάλι (μικρό καζάνι) έβραζαν νερό, βουτούσαν μέσα τα μαλλιά για λίγο, τα ανάσερναν και τα έβαζαν σε ένα κοφίνι. Τις περισσότερες φορές η εργασία αυτή γινόταν στη βρύση του χωριού για να ακολουθήσει αμέσως στον ίδιο χώρο το πλύσιμο.

3. Πλύσιμο . Με μπόλικο κρύο τρεχούμενο νερό στον αλογό της βρύσης του χωριού ξέπλεναν σχολαστικά τα μαλλιά, καθαρίζοντάς τα και από τα μικροσκουπιδάκια που δεν είχαν φύγει κατά το ξεδιάγκρισμα.

4. Άπλωμα. Για να στεγνώσουν τα άπλωναν στους μαντρότοιχους, στους τροχάλους, και στις συκιές που ήταν εκεί κοντά στη βρύση.

5. Ξάσιμο. Με την εργασία αυτή τα πλοκάμια των μαλλιών αραίωναν εντελώς, σχεδόν τρίχα-τρίχα, για να μπορούν μετά να γνέθονται. Όλη η δουλειά γινόταν με τα χέρια. Το ένα χέρι της νοικοκυράς, ακουμπισμένο στην ποδιά, κρατούσε κι έσφιγγε μια ποσότητα άξαστο μαλλί. Το άλλο χέρι τραβούσε συνεχώς πιάνοντας λίγες- λίγες τις τρίχες. Όταν έξενε μια ποσότητα, την τύλιγε κάπως σε σχήμα κυλινδρικό και σχημάτιζε ένα τουλούπι. Το έβαζε στην άκρη και συνέχιζε. Κι όταν σταματούσε την εργασία το βράδυ, μετρούσε: «τόσα τουλούπια έκαμα σήμερο. Δόξα σοι ο Θεός».

Όταν ετοιμαζόταν να στήσει μεγάλο φασίδι, πολλές πήχες (πολλούς πήχεις), για να υφάνει πολλές πατανίες, χιράμια κλπ, τα μαλλιά ήταν πολλά, η δουλειά ήταν πολλή, η νύφη κι ο γαμπρός μπορεί να βιάζονταν, χρειαζόταν βοήθεια. Τότε οργάνωνε ομαδικό ξαστό. Καλούσε γειτόνισσες, συγγενείς, φιλενάδες: «Συντέκνισσα, αύριο βράδυ θα ‘χω στο σπίτι ξαστό, κι α(ν) σου βολεί (αν ευκαιρείς), να ‘ρθεις να βοηθήσεις».

Μαζεύονταν λοιπόν κάμποσες γυναίκες, και ξένανε μέχρι αργά τη νύχτα. Με τραταρίσματα και μεζέδες που είχε ετοιμάσει η σπιτονοικοκυρά, με ιστορίες, κουτσομπολιά, παραμύθια, αινίγματα, γλωσσοδέτες κι αστεία περνούσε ευχάριστα η ώρα.

6. Χειροχτένισμα. Η εργασία αυτή γινόταν για να ξεχωρίσει το καλό, μακρύ μαλλί που προοριζόταν για στημόνι, (ή και υφάδι σε μερικές περιπτώσεις, θα πούμε παρακάτω), και το λέγανε ρασέ, από αυτό της δεύτερης κατηγορίας που θα γινόταν μόνο υφάδι για άλλες χρήσεις και το λέγανε κόμπους.

Τοποθετούσαν στα «δόντια» του ενός χειρόχτενου μισό τουλούπι μαλλιά κι ύστερα με το άλλο χειρόχτενο άρχιζαν να το χτενίζουν καλά κι από τις δυο μεριές. Τραβούσαν μετά αργά και προσεκτικά το χτενισμένο μαλλί κι έπαιρναν έτσι μια μικρή ποσότητα καλό, ίσιο, με τις πιο μακριές τρίχες. Το διαλεγμένο από 5-6 χειρόχτενα το έστριβαν λίγο κι έπαιρνε το σχήμα μεγάλου κότσου μαλλιών στο

Τα χειρόχτενα

κεφάλι γυναίκας. Αυτό το λέγανε αλεκατισιά. Όσα μαλλιά μένανε στα δυο χειρόχτενα κάθε φορά, ήταν οι κόμποι που γράψαμε πιο πάνω.

7. Κλώσιμο (γνέσιμο). Το κέντημα ‘ναι γλέντισμα κι η ρόκα ‘ναι σεργιάνι, μα ο παντέρμος αργαλειός είναι σκλαβιά μεγάλη.

Έτσι λέγανε τότε οι γυναίκες. Και πραγματικά. Πολλές κρατούσαν τη ρόκα κι έκλωθαν περπατώντας. Πήγαιναν για βεγγέρα στη γειτονιά με τη ρόκα και το αρδάχτι (αδράχτι) τους, κουβέντιαζαν, άκουγαν, και τη δουλειά τους την έκαναν.

Τις αλεκατισιές που είπαμε πιο πάνω τις έκλωθαν μόνο με ρόκα από αυτές που φυτρώνουν στα χωράφια, που τις λέγανε τότε ακοκλασόροκες. Τους κόμπους τους έκλωθαν και με ρόκα από καλάμι.

Η ρόκα και το αρδάχτι

Το λεπτό νήμα που έφτιαχναν από τις αλεκατισιές, τη ρασέ, το έβαζαν στημόνι και υφάδι για να υφάνουν ύφασμα για ράσα (ολόμαλλες κάπες),ρασόβρακες (είδος ανδρικού πανταλονιού) και γρίτζους (ένα είδος κοντού σακακιού, κάτι σαν τα σημερινά μπουφάν). Το ύφασμα για τα πιο πάνω, πήγαινε για επεξεργασία (πάτημα) στη ρασοτριβή. Τέτοιο «μηχάνημα», ας το πούμε έτσι, είχαν συνήθως και οι νερόμυλοι που άλεθαν το σιτάρι. Επίσης με τη ρασέ στημόνι ύφαιναν σακούλες για τον καρπό και το αλεύρι, σπορόβουργες, και βουργιάλια ράσινα.

Το τυλιγάδι

Έφτιαχναν τους κουσκουσέδες, τα σχέδια στις πατανίες, τα δέματα (κρόσσια) σε όλα τα μάλλινα σκεπάσματα, πλέκανε μποξάδες (είδος μπέρτας που σταύρωνε μπροστά και γυρίζοντας πίσω έδενε κόμπο στην πλάτη) για τις γυναίκες και άλλα.

Το νήμα που έφτιαχναν από τους κόμπους, που ήταν πιο χοντρό, το χρησιμοποιούσαν μόνο σαν υφάδι, γι αυτό και το λέγανε σκέτο «φάδι», για να υφάνουν όλα τα μάλλινα σκεπάσματα: κιλίμια, χιράμια, πατανίες κλπ. Έπλεκαν επίσης μάλλινες φανέλες των ανδρών. Ζακέτες και πουλόβερ δεν πλέκανε πολύ παλιά. Την κατοχή άρχισαν να πλέκουν ζακέτες, ζιλέδες (πουλόβερ), ακόμη και φορέματα μάλλινα.

Στο τυλιγάδι. Όταν το αδράχτι γέμιζε και βάραινε, το νήμα έπρεπε να περάσει στο τυλιγάδι. Ένα γεμάτο αδράχτι κλωστή που τυλιγόταν στο τυλιγάδι, αποτελούσε ένα μονό. Με πέντε ως έξι μονά το τυλιγάδι γέμιζε και όλο αυτό το νήμα λεγόταν διπλό.

Όπως ήταν γεμάτο το τυλιγάδι, το πήγαιναν στη βρύση και το μούσκευαν καλά. Το άφηναν να στεγνώσει εντελώς και τότε μόνο έβγαζαν το διπλό και το φύλαγαν. Αν έβγαζαν το διπλό από το τυλιγάδι χωρίς να το βρέξουν, το νήμα εκατζουρήδιανε (έστριβε). Τη ρασέ όμως δεν τη μούσκευαν με κρύο νερό αλλά με βραστό.

9. Βαφή: Γέμιζαν τα αδράχτια, άδειαζαν. Γέμιζαν τα τυλιγάδια, άδειαζαν κι αυτά και γέμιζαν τα τσουβάλια φάδια. Δεκαπέντε και είκοσι οκάδες φάδια για να στήσουν φασίδι και να υφάνουν 6 – 10 σκεπάσματα. Τα φάδια όμως έπρεπε πρώτα να βαφούν στα χρώματα που ήθελε η κάθε νοικοκυρά. Πριν εμφανιστούν οι ειδικές χημικές μπογές στο εμπόριο, χρησιμοποιούσαν υλικά που έπαιρναν από τη φύση. Με τα λουλούδια της ξυνίδας έβαφαν τα φάδια κίτρινα. Σε όποιο χωριό δεν υπήρχε αυτό το χόρτο, φρόντισαν και το έφεραν από αλλού κι από τότε γέμισαν τα χωράφια και δεν εξολοθρεύεται με τίποτα πια

Η ανέμη

10. Από την ανέμη στα μασούρια. Όπως ήταν το κάθε διπλό βγαλμένο από το τυλιγάδι, βαμμένο βέβαια όπως είπαμε, το τοποθετούσαν στην ανέμη.Έβαζαν το θρομίλι στην πεζούλα και κάθιζαν πάνω του. Έπαιρναν τον άρδαχτο, του έβαζαν το μασούρι ή το καλαμουκάνι, στερέωναν σ’ αυτό την άκρη της κλωστής, τοποθετούσαν την άκρη του άρδαχτου στην τρύπα του θρομιλιού, κι άρχιζε το γύρισμα. Γύριζε ο άγδαχτος, γύριζε και η ανέμη, ξετυλιγόταν η κλωστή και τυλιγόταν στο μασούρι.

Το θρομίλι και ο άρδαχτος με το μασούρι

Αν το νήμα ήταν για στημόνι, το τύλιγαν σε καλαμουκάνια, δηλαδή χοντρά καλάμια με περίπου 30 πόντους μήκος, για να γίνει από αυτά το διάσιμο. Αν προοριζόταν για υφάδι, τα χοντρά μάλλινα φάδια τα τύλιγαν (χωρίς άρδαχτο φυσικά) σε μπαμπαφίκους, δηλαδή ίσια ξυλάκια 30 πόντους, που τους περνούσαν από τις κλωστές του στημονιού, όταν ύφαιναν, σπρώχνοντάς τους με το χέρι κι όχι με τη σαϊτα. Αν ήταν λεπτή κλωστή, την τύλιγαν σε μασούρι, δηλαδή σε λεπτό καλάμι, μικρό για να χωρεί στη σαϊτα.

11. Διάσιμο, τύλιγμα, μιτοχτένιασμα.

Τούτες τις τρεις εργασίες δε μπορούσαν όλες οι νοικοκυρές να τις κάνουν. Υπήρχαν ελάχιστες σε κάθε στο χωριό, ειδικευμένες γι αυτά (διάστρες), και τις καλούσαν όλες οι άλλες .

Οι φάσεις αυτές ήταν αρκετά περίπλοκες και δεν περιγράφονται εύκολα. Γι αυτό δε θα ασχοληθούμε με λεπτομέρειες.

Οι κλωστές από τα καλαμουκάνια γίνονταν ένα σύνολο και σταύρωναν (διάσιμο). Έπειτα τυλίγονταν στο πίσω αντί του αργαλειού (τύλιγμα) και τέλος περνούσαν μία-μία από τους μίτους και το χτένι (μιτοχτένιασμα).

Μάλλινα υφαντά

Ο αργαλειός επιτέλους ήταν έτοιμος. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι φωτογραφίες είναι από το Λαογραφικό Μουσείο Σελλιών